Life’s Too Short For Us is begonnen als een project tussen hardcorepunkers Stefen Kemp en Jeroen Van Der Weijden. Er zat meteen chemie tussen de twee. De eigen nummers bleven maar komen en toen besloot het tweetal dat het tijd werd om eens wat materiaal op te nemen. Ze sloten zich op in een studio en met de hulp van producer Arno Krabman , drummer Jeroen Jaquet en later nog gitarist Rikkert Lokhorst brachten ze hun EP Here Goes Nothing naar buiten.

Here Goes Nothing is snelle, energievolle, recht voor z’n raap punk-pop. Al bij het intronummer, wat tevens de titeltrack is, zit het tempo er goed in. En dat blijft ook zitten bij de volgende 3 nummers. De songs zijn opgebouwd uit heldere gitaarriffs en klare teksten. Alleen jammer dat we het vocale geluid van Stefen Kemp al snel wel gehoord hebben en niet erg opvalt. Een stem uit duizenden zeg maar. Verder is Here Goes Nothing ook niet iets heel vernieuwends, we hebben het allemaal al wel eens gehoord, ze missen een beetje een uniek elementje wat ze onderscheid van de rest van de honderden punkbandjes. Desondanks is Here Goes Nothing een prima EP. Het klinkt allemaal erg lekker en luistert lekker weg. Een band met potentie, dat zeker. Punk alla Blink-182 en Sum 41? Later misschien, eerst een unieke sound creëren. Ben benieuwd naar het album.

Barons Ball is opgericht in 2004 in Polle (Duitsland) en sinds 2009 onder de vleugels van STF-records. Begin dit jaar kwam hun tweede album uit met de titel ‘Changes’. De band geeft op hun website al een duidelijk beeld over wat je kunt verwachten op deze cd. Het brengt je terug naar eind jaren 70 en begin jaren 80. Zoete liedjes over meisjes en stuk gelopen relaties, maar dan gebracht door stoere rockers.

Vanaf het eerste nummer laat de zanger duidelijk horen, dat zijn inspiratie te vinden is in de stijl van Bon Jovi. Bij het derde nummer ‘It’s not worth the fight’ lijkt hij nog het meeste op de grote rocker. Helaas zijn bij de eerste nummers alle gitaren en drumpartijen erg afgeknepen. Het geeft je als luisteraar het gevoel, dat de bandleden niet door mochten rammen bij de opnames. Dit zorgt ook voor een iets te gladde sfeer bij de eerste nummers.

Bij ‘New born day’ gaat het dan eindelijk wat beter. De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar en ‘New born day’ is daar het beste voorbeeld van. Het hele nummer klinkt goed in de oren en heeft commerciële mogelijkheden. De band neemt wat meer gas terug bij het vijfde nummer ‘One by one’. De luisteraar kan even mee glijden in het piano spel en de zang van een zangeres die de achtergrond voor haar rekening neemt. Jammer dat dan halverwege het nummer de zanger het refrein om zeep helpt met tenen krommende zang.

De opnames worden beter en beter per nummer. Halverwege de cd krijgen alle instrumenten meer ruimte. Wisselingen tussen een pratende stem  en de zanger leveren een prima ‘She’s so vain’ op. De band heeft blijkbaar ook even naar U2 geluisterd bij het opnemen van deze track. In de loop van de tijd komen naast de piano ook akoestische gitaren en violen de plaat opbeuren en dat is maar goed ook.

‘Changes’ is een degelijk album dat nergens buiten de lijntjes kleurt. De band slaagt overduidelijk in het oproepen van een rocksfeer uit de late jaren 70 en de jaren 80. Het wat trage tempo van de meeste nummers zou nog een struikelblok kunnen worden. Op de volgende plaat staan hopelijk wat meer uptempo nummers, afgewisseld met een paar erg goede ballads die ‘Changes’ nu al rijk is.

Toen Korn aankondigde een nieuw album te gaan uitbrengen was ik niet de eerste die stond te springen. Een nieuw Korn album is nu nooit echt verassend te noemen, maar dat zou bij dit album helemaal veranderen. Eenmaal aangekomen op de redactie toch maar de plaat opgezet en meteen opent de het album met dubstep beats die de eerste seconden al om je oren vliegen. Het mag duidelijk zijn, dit is geen ‘normaal’ Korn album. Korn is natuurlijk de held van de nu-metal jeugd van pakweg tien jaar geleden, maar de band is compleet in de vergetelheid geraakt. Met dit album leveren ze toch eens even een andere soort cd af dan dat we van ze gewend zijn. Hiermee proberen mee te liften op de dubstep hype van dit moment. Een grote verassing wanneer je al meteen in de bank wegzakt met het gevoel dat het weer zo’n 13 in een dozijn Korn album is. Onder andere dubstep helden Skrillex en Noisia gieten hun beats over de zang van Jonathan Davis heen. De band zelf is volledig verdwenen op de achtergrond, en je kunt het meer een dubstep album noemen met Jonathan Davis als vocalist leider, een soort solo uitstapje van de beste man.  Ongetwijfeld zal de band diverse festivals aan gaan doen in 2012, maar de vraag is hoe ze dit gaat oplossen met hun huidige cd, kunnen ze er eigenlijk wel nummers live van gaan uitvoeren? Natuurlijk horen we hier en daar het bekende Korn geluid van de slagbas er doorheen, en ook de songs hebben nog steeds dezelfde opbouw als we gewend zijn. Niet alle nummers zijn geslaagd, zeker de tragere songs zoals ‘Sanctuary’ kunnen niet boeien. ‘Get Up!’ is mijn absolute favoriet van het album. Klassieke Korn arrangementen gemixt met de typische sound van Skrillex wat bij flarden melodieus, maar ook keihard over de speakers knalt.  Een erg gewaagde weg is de band ingeslagen, maar dat gaat geen blijvertje worden. Dit album zie ik als een op zichzelf staand werk, en ik denk dat je bij het volgende Korn album weer het traditioneel gitaarwerk kunt verwachten. Dubstep liefhebbers vrezen al het ergste, het genre wordt binnen no-time de kop in gedrukt door commerciële acts die mee willen doen aan de hype.

Broadway Calls heeft met een nieuwe EP weer van zich laten horen. In 2009 kwam het laatste wapenfeit van de heren uit Oregon uit. ‘Good Views, Bad News’ was een sterk album, dat werd uitgebracht door SideoneDummy Records. Op de nieuwe EP getiteld ‘Toxic Kids’ is weer een wat rouwere Broadway Calls te horen. De EP doet met het geluid denken aan het ijzersterke self-titled album uit 2008.

Lees meer: Broadway Calls - Toxic Kids

 
Met Overture ‘’Essence’’ heeft de Rotterdamse band Simius een prima debuutalbum afgeleverd. Simius brengt ons in traditie van bands zoals Soundgarden, Pearl Jam en Metallica een plaat vol raggende gitaren. Deze hardrock/metal formatie weet met hun vele riffs en zware gitaar geluid de luisteraar er met hun aandacht bij te houden. Een minpuntje is dat door het ietwat overheersende gitaargeluid de bas niet helemaal tot zijn recht komt. Ook de samenzang klinkt niet altijd even perfect, maar stiekem heeft dat ook wel iets rauws. De nummers zitten stuk voor stuk prima in elkaar, melodieus en met goede teksten (groot pluspunt naar mijn mening), maar door het monotone stemgeluid van de leadzanger lijken de nummers soms een beetje op elkaar. Na de eerste track geluisterd te hebben weet je al wel wat je te wachten staat voor de rest van het album, je wordt niet echt meer verrast.

Lees meer: Simius – Overture ‘Essence’