YSSELSTEYN -Traditioneel vind op Hemelvaartsdag in Ysselsteyn altijd een feestje plaats van o.j.c. Jera70. Dit feest mag dit jaar voor de 18^e keer plaatsvinden onder de noemer Jera on Air. In twee tenten zullen er gedurende de dag vele bands optreden. Op de mainstage staan de grotere en meer main stream acts, terwijl het er op de alternative stage een stuk harder aan toe gaat. Het weer zit niet mee, maar gelukkig zijn de twee tenten verwarmd. Buiten kun je eten, en is er nog een extra bar. Ook is er een sponsor langsgekomen met een skateramp waar diverse waaghalzen mooie trucs uit de hoge hoed toveren. Ook zijn er graffiti kunstenaars aan het werk om voordat de regen naar beneden komt nog een mooi kunstwerk af te leveren. De vele bezoekers maken er een geslaagd feest van, al zijn er ons toch twee minpunten opgevallen. Twee plaspalen voor de mannelijke bezoekers zijn er toch echt te weinig, en het geluid op de mainstage stond enorm hard, waardoor veel bands niet goed overkwamen, en wij nog 2 dagen met piepende oren zaten. Maar dat mocht de pret niet drukken!

Als we net aankomen op het terrein begint Striking Justice aan hun set op de alternative stage. Hardcore, metal en punk vliegen je om de oren en hiermee weet je meteen wat de rest van de dag te wachten staat. Op naar de mainstage waar de Flowfabriek op het punt staat om te beginnen. Deze 10 koppige formatie speelt een combinatie van nederhop en brass en weten het publiek meteen al te interesseren. Wij denken meteen aan Kyteman, maar dan Nederlandstalig. Een absolute aanrader. De Star Fucking Hipsters zijn aan de beurt om de goed gevulde Alternative Stage aan het dansen te brengen, maar slagen hier niet volledig in. De punk formatie heeft vreemde uitspattingen, en de zangeres van de band is nu ook niet echt de kers op de feesttaart. Neem dan de Tenement Kids, die weten toch een stuk overtuigender te zijn. Ze brengen niets nieuws, maar weten hun muziek wel vol overtuiging te brengen. De band timmert goed aan de weg, en het is te horen dat ze zich thuis voelen op het podium. Net zoals Jaya the Cat, die na deze heren uit Utrecht het podium mogen betreden. Het is een band die beter zou passen bij zonnig zomerweer, maar hun rockende reggae weet toch ook wel de grote tent te verwarmen. Van begin tot eind is het een lekker lopend optreden.

Bij No Turning Back in de Alternative Stage zien we een heel ander fenomeen. Waar het festival een overvloed is van veel erg jonge meisjes weten de echte mannen zich uit te leven in de kleine tent. Complete chaos met rondvliegende lichaamsdelen en circle pits als gevolg. Als dan de band zich afvraagt waarom er nog niemand op het podium is geklommen om eraf te duiken wordt het pas echt een zooitje. Een complete tegenstelling zien we dan weer op de mainstage waar de emo’s van Destine een optreden weggeven. Het publiek bestaat uit gillende kleine meisjes, en de stoere mannen zijn er alleen maar voor het bier en kijken veelal afkeurend richting het podium. De band speelt goed genoeg voor de meisjes op de eerste rij, maar ons kan het niet bekoren.  Waar ik even later een feest had verwacht bij The Flatliners, was het publiek nogal tam te noemen. De punkers doen hun stinkende best, maar op enkele bewegende kids na is de tent nagenoeg stil. Een van de optredens waar ik naar uitkeek bleek ook een van de slechtere te zijn. Het Engelse / Ierse Neck speelt muziek in de stijl van Flogging Molly en de Pogues  en proberen hiermee mee te liften op het succes van hun collega’s. Op cd klinkt het allemaal goed, maar op het podium loopt het niet lekker. Zanger Leeson o’keeffe weet zijn praatjes niet goed te verkopen aan het publiek, en er worden veel fouten gemaakt. Een gemiste kans. Het zelfde wat we bij No Turning Back al zagen zet zich door bij het optreden van Born from Pain. De band weet alleen niet zoveel mensen in beweging te krijgen als hun collega’s. Maar desondanks is de tent wel doordrenkt van zweet, haat, en bier.

Ook Kontrust stond op ons lijstje als favoriet, en die weten het in tegenstelling tot Neck wel waar te maken. De band komt net van Dauwpop, maar hebben onderweg geen energie verloren. Hier staat inmiddels de muziek wel zo hard dat de zang ver verloren gaat. Hun uiteenlopende stijlen lijkt het publiek wel te bevallen, en houdt het optreden spannend. Geen gelul, maar gewoon spelen. Ze teren nu op hun enige hit “bomba”en bewaren deze tot het einde van hun set. Na enige afwezigheid van het podium komen ze de hit spelen, hoe voorspelbaar kan het zijn. Bij Mala Vita is het wel erg rustig in de tent. Jammer, want de band zet haar beste beentje voor,en op de muziek kan een goed feestje worden gebouwd. De Balkan melodieën gemengd met een zigeunersausje is wel een vreemde eend in de bijt op het hardcore gedomineerde alternative stage. Desalniettemin had de band hier wel veel voetjes van de vloer kunnen krijgen. Wellicht is iedereen blijven staan op de Main Stage waar Band zonder Banaan zal optreden. Ook dit optreden is net zo strak als alle andere. De BZB is een goed geoliede feestmachine wat een perfecte afsluiter is van dit Limburgse feest.